A
Aves Stoczek Łukowski- W listopadzie 2008 w punkcie gastronomicznym "Relax" przy ul Stodolnej odbyło się spotkanie w którym uczestniczyli byli zawodnicy siatkarscy LKS Dwernicki i Amator. Podjęto na nim decyzję o przystąpieniu do rozgrywek PALPS. W jawnym głosowaniu wzięli udział min, Janusz Czmoch, Marcin Sentkiewicz, Zbigniew Olkowicz, Kamil Sudykowski,Marcin Staniszewski, Jarosław Świątek, który jako jedyny wstrzymał się od głosu. Ustalono również że nazwa drużyny powinna nawiązywać do korzeni siatkarskich i nazywać się "Aves". W listopadzie 2008 w punkcie gastronomicznym "Relax" przy ul Stodolnej odbyło się spotkanie w którym uczestniczyli byli zawodnicy siatkarscy LKS Dwernicki i Amator. Podjęto na nim decyzję o przystąpieniu do rozgrywek PALPS. W jawnym głosowaniu wzięli udział min, Janusz Czmoch, Marcin Sentkiewicz, Zbigniew Olkowicz, Kamil Sudykowski,Marcin Staniszewski, Jarosław Świątek, który jako jedyny wstrzymał się od głosu. Ustalono również że nazwa drużyny powinna nawiązywać do korzeni siatkarskich i nazywać się "Aves".
Pierwszy sezon okazał się hartowaniem charakterów. Po pięciu porażkach z rzędu przyszły same zwycięstwa i ostatecznie drużyna zajęła wysokie 6 miejsce. Pierwszy sezon okazał się hartowaniem charakterów. Po pięciu porażkach z rzędu przyszły same zwycięstwa i ostatecznie drużyna zajęła wysokie 6 miejsce.W kolejnym sezonie 2009/2010 Aves poszerzał kadrę i grono zwolenników. Dobra gra zaowocowała najniższym miejscem na podium w finałach w Łukowie. W bezpośrednim pojedynku o trzecie miejsce Aves wygrał z drużyną Kangura Okrzeja 3:1.W kolejnym sezonie 2009/2010 Aves poszerzał kadrę i grono zwolenników. Dobra gra zaowocowała najniższym miejscem na podium w finałach w Łukowie. W bezpośrednim pojedynku o trzecie miejsce [aves.lksdwernicki.pl/index.php…1 Aves wygrał z drużyną Kangura Okrzeja 3:1]. Przed sezonem 2010/ 2011 podjęto decyzję o poszerzeniu formuły. Do sezonu zgłoszono dwie drużyny, tradycyjnie Aves i dodatkowo Aves- Atletic Stoczek Łukowski. Obecnie rozgrywki trwają. Przed sezonem 2010/ 2011 podjęto decyzję o poszerzeniu formuły. Do sezonu zgłoszono dwie drużyny, tradycyjnie Aves i dodatkowo Aves- Atletic Stoczek Łukowski. Obecnie rozgrywki trwają. Z początkiem 2011 roku dopięto procedury rejestracji Stoczkowskiego Towarzystwa Sportowego Aves. Z początkiem 2011 roku dopięto procedury rejestracji Stoczkowskiego Towarzystwa Sportowego Aves.-D-
Dwernicki Józef urodził się 19.03.1779 r. w Warszawie. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, której majątki Balina i Zawale znajdowały się w Podolu Rosyjskim nad Zbruczem. Rodzice dbali o jego patriotyczne wychowanie. Przyszły generał zaczął swój zawód wojskowy bardzo wcześnie bo w 1791 r. ochotniczo wstępując do artylerii polowej. Był w niej bardzo krótko. W 1795 r. opuścił Szkołę Rycerską po rozwiązaniu wojska polskiego. Przeniósł się do rodzinnego Zawala i zajmował się gospodarstwem. W 1806 r., kiedy wojska francuskie zbliżyły się do Wisły, Dwernicki wraz ze swoim przyjacielem Trzecieskim zorganizował towarzystwo patriotyczne, mające na celu przygotowanie powstania przeciw Rosjanom. Pokój w Tylży to udaremnił. W roku 1809 Dwernicki uzbroił swoim kosztem 80 ludzi ze swoich dóbr, przebył Zbrócz i połączył się z oddziałami wojska polskiego. Od tej pory rozpoczął się szlak bojowy przyszłego generała. Walczył ze swoim oddziałem z Austriakami pod Zaleszczykami, Tarnopolem, Chorostkowcem i Wieniawką. Za te walki w których okrył się sławą otrzymał stopień kapitana. Na stałe związał się z kawalerią. W nagrodę za zasługi położone w czasie wojny, książę Józef Poniatowski, naczelny wódz Wojska Księstwa Warszawskiego w 1810 r. odznaczył Dwernickiem Złotym Krzyżem Wirtuti Militari i otrzymał nominację na szefa szwadronu 15 pułku ułanów. Na tym stanowisku odbył kampanię 1812 r. Brał udział kolejno we wszystkich większych bitwach wielkiej armii. Z powodu choroby pułkownika Trzecieskiego objął Dwernicki dowództwo 15 pułku ułanów i prowadził go do Moskwy przez Berezynę do Warszawy. Przez cały czas znosił trudy wojny wraz zżołnierzami. Za tą kampanię został mianowany w styczniu 1813 r. grosmajorem a w marcu ponownie otrzymał krzyż Wirtuti Militari, zwany wówczas polskim krzyżem kawalerskim. W kilka dni później Dwernicki zostaje odznaczony francuskim krzyżem srebrnym Legii Honorowej. Po ciężkich walkach i ogromnych stratach Dwernicki ponownie zorganizował 8 pułk ułanów, na czele którego walczył w Niemczech i we Francji. Za wspaniałą szarżę pod Wirtenbergiem 13.10.1813 r. Napoleon osobiście przypiął Dwernickiemu krzyż złoty Legii Honorowej. Wielkąbrawurą odznaczył się w bitwie pod Lipskiem, wycofując się jako ostatni z pola bitwy. Dnia 04.01.1814 r. Dwernicki awansował na pułkownika i otrzymał dowództwo świeżo utworzonego pułku krakusów, z którym wsławił się szczególnie pod Clagą - wziął do niewoli kilkaset żołnierzy pruskich i rosyjskich. Równie zażartą walkę z Prusakami stoczył Dwernicki na rogatkach Paryża. Po upadku Napoleona i utworzeniu Królestwa Kongresowego powrócił Dwernicki wraz z wojskiem polskim do kraju. Dzięki swoim zasługom i cechom charakteru był lubiany przez swoich i obcych. Uczestniczył w asyście otoczenia cara, kiedy ten odwiedzał Kościuszkę. Na polecenie naczelnego wodza armii polskiej, w. ks. Konstantego Dwernicki opracował regulamin kawalerii polskiej, następnie przetłumaczył go na rosyjski. dowódcą 2 pułku ułanów, który początkowo stacjonował w rejonach Podlasia i Lubelszczyzny, następnie w Suwałkach. Dwernicki dowodził tym pułkiem przez 14 lat. W tym czasie Dwernicki otrzymał kolejne ordery: św. Anny z brylantami, św. Stanisława IIklasy z gwiazdą, św. Włodzimierza III klasy. Dowodzi to docenieniu zdolności dowódczych Józefa Dwernickiego. W 1826 r. pułk Dwernickiego pełnił służbę w Warszawie. Ułani eskortowali aresztowanych patriotów i rozmawiali z nimi, co było zabronione. Dwernicki o tym wiedział i akceptował takie zachowanie. Doniesiono o tym w. ks. Konstantemu co spowodowało, że Dwernicki popadł w niełaskę. Pułk na przeglądzie został uznany za najgorszy, przepojony duczem rewolucyjnym. Wkrótce został odesłany z Warszawy. Dwernicki chciał opuścić pułk, ale stawiane różne trudności materialne i szykany w. ks. uniemożliwiły to. Z okazji koronacji nowego cara - króla Mikołaja I w 1829 r. na wojsko spadły liczne awanse. Józef Dwernicki został awansowany na gen. brygady i przydzielony do sztabu dywizji strzelców konnych dowodzonych przez gen. Klickiego. Z rozkazu gen. Klickiego Dwernicki objął dowództwo I Brygady w tej dywizji. Po tym awansie opracowuje regulamin dla kawalerii rosyjskiej, który obowiązywał jeszcze w czasie wojny krymskiej. Wybuch powstania listopadowego 1830 r. zastał gen. Dwernickiego w Sieradzu, gdzie dowodził 3 pułkiem strzelców konnych. Dwernicki został wezwany do Warszawy. Powierzono mu dowództwo nad nowymi dywizjonami, które praktycznie musiał formować od początku. Wykazał przy tym swójświetny talent organizacyjny. Do stycznia 1831 r. sformował i uzbroił 18 szwadronów gotowych do walki. W końcu stycznia Rząd Narodowy zdecydował się na wysłanie na Ruś wydzielonego korpusu pod dowództwem gen. J. Dwernickiego. Sam Dwernicki usilnie o to zabiegał. Po tej nominacji odwiedziła gen. Dwernickiego delegacja z Ukrainy, Podola i Wołynia, która zaproponowała utworzenie Legii Wołyńskiej pod jego dowództwem. Legia miała wejść w skład korpusu gen. Dwernickiego. Sytuacja w kraju uległa zmianie. Do królestwa wkroczyły wojska rosyjskie. W tej sytuacji Wódz Naczelny ks. Radziwiłł wysłał korpus gen. Dwernickiego przeciwko dywizji gen. Teodora Gejsmara, który był w rejonie Łukowa. Do spotkania obu wojsk doszło pod Stoczkiem 14.02.1831 r. Korpus gen. Dwernickiego po 2 godzinnej walce rozgromił dywizję strzelców konnych gen. Gejsmara. Była to pierwsza i zarazem zwycięska bitwa w wojnie polsko - rosyjskiej 1831 r. Za to zwycięstwo Dwernicki zostaje awansowany do stopnia gen. dywizji. Po zakończeniu bitwy gen. Dwernicki wymaszerował do Warszawy, ale kilka dni odpoczywał w Górze Kalwarii. Nowe rozkazy dowództwa doprowadziły do kolejnej bitwy z korpusem gen. Kreutza w rejonie Mniszewa, Ryczywołu i Nowej Wsi. Gen. Dwernicki zdobył całą artylerię rosyjską i około 40 jeńców. Poległo ponad 200 Rosjan. Dalszy szlak bitewny gen. Dwernickiego to Warka, Kozienice, Puławy, Kurów, Lublin i Zamość. Wszędzie odnosił zwycięstwa. W początkach kwietnia 1831 r. gen. Dwernicki przekroczył Bug i rozpoczął marsz na Wołyń. Po drodze do korpusu gen. Dwernickiego dołączali ochotnicy, ale nie było ich wielu. Przekraczając Bug gen. Dwernicki dowodził korpusem liczącym około 7000 żołnierzy. Na Wołyniu miało wybuchnąć powstanie, ale do wybuchu nie doszło. Sytuacja stała się niekorzystna. Siły rosyjskie gen. Rudigera były znacznie liczniejsze. Do pierwszego starcia doszło pod wsią Porycka, gdzie Polacy wzięli około 150 jeńców i cały tabor. Po tym zwycięstwie generał wydał odezwę do mieszkańców Ukrainy, Wołynia i Podola wzywającą ich do powstania. Efekt był nikły. Gen. Dwernicki doznał ogromnego zawodu. Z dalszej walki jednak nie zrezygnował. 15.04.1831 r. zetknął się ponownie z Rosjanami pod Beresteczkiem i Boremlem. Dwernicki zajął Boremel nad Styrem. Rozpoczęła się walka o mosty i przeprawy. 18.04. rozpoczęły się walki o Boremel i Beresteczko. Gen. Dwernicki ponownie wykazał się wielkim kunsztem dowódczym. Bronił Boremla aż do 20.04. Po bitwie nad Boremlem Dwernicki skierował się na Podole. Żadnych posiłków nie otrzymał. Dośćowacyjnie przyjęto Polaków w Radziwiłłowie przez obywateli galicyjskich. Również graniczne władze austriackie urządziły festyn na cześć korpusu polskiego. Austriacy przyjęli do swoich szpitali chorych i rannych i część zbędnego taboru. W dniach 24 - 26.04. dochodziło do małych utarczek. Wobec otoczenia oddziałów polskich i ich rozbicia gen. Dwernicki zdecydował się na przekroczenie granicy austriackiej 27.04.1831 r. Korpusowi polskiemu wyznaczono rejony pobytu koło wsi Terpiłowka i Klebanówka. Polacy złożyli broń. Gen. Dwernicki po krótkim internowaniu wyjechał do Paryża na emigrację (listopad 1831 r.). Tu dość wcześnie rozpoczął działalność patriotyczną. Był współzałożycielem Komitetu Polskiego i Towarzystwa Wzajemnej Pomocy, szkoły polskiej i czynnym działaczem politycznym. Cieszył sięuznaniem i szacunkiem innych. Oto jak opisuje Go Władysław Mickiewicz, syn poety Adama - "... Dwernicki, choć bardzo otyły, a pomimo to ruchliwy i czynny, zawsze uśmiechnięty, całe życie cieszył się największą popularnością. Zbyt o nią może dbał i więcej by zdziałał, gdyby się mniej troszczył o opinię różnych kółek emigracyjnych". Po kilku latach pobytu w Paryżu gen. Dwernicki przeniósł się do Londynu. Będąc jeszcze w Paryżu ożenił się powtórnie w 1834 r. z Marią Ludwiką Aliną de Brok. Jego pierwsza żona, Julianna zmarła w 1831 r. zaziębiwszy się podczas ucieczki z Zawala przed Rosjanami. Podczas całego pobytu na emigracji Dwernicki był ceniony i wyróżniany przez ówczesne znakomitości. Częstymi jego gośćmi byli ks. Ludwik - Napoleon, późniejszy cesarz Francji, Lafayette, Ryszard Basza i inni. W 1848 r. Dwernicki otrzymał zezwolenie na powrót do kraju (do Galicji). Przybycie jego do Lwowa stało się uroczystością narodową i rzadko kto był tak przyjmowany z czciąi uniesieniem. Tam też zamieszkał na stałe. Brał udział w przeglądach wojsk. W 1848 r. orkiestra odegrała popularną we Lwowie piosenkę: "Grzmią pod Stoczkiem armaty...". W 1848 r. król Sardynii Karol - Albert zwrócił się do Dwernickiego z propozycją objęcia naczelnego dowództwa swej armii, jednak generał propozycji nie przyjął. Z upływem lat podupadł na zdrowiu. Był coraz słabszy. Stan finansowy był opłakany. Adam hr. Zamojski, przyjaciel generał zapraszał go często do swoich dóbr w Łopatynie. Dwernicki chętnie z tego korzystał. Czas spędzał na polowaniu i rozmowach. Ostatnie lato spędził Dwernicki w 1857 r. w Łopatynie, gdzie 22 listopada zmarł. Tam też został pochowany i tam znajdują się jego prochy. W licznym orszaku pogrzebowym było kilku starców - towarzyszy broni generała. -J- Jaczewski Franciszek urodził się 9 maja 1832 r. we wsi Górki-Grubaki, parafii Korytnica Węgrowska 8. Kształcił się w gimnazjum w Siedlcach od r. 1845, w seminarium duchownym w Janowie od 3.9.1850 do 1852, po dwuletnim pobycie wysłany do Akademii Duchownej w Warszawie (1851—1856) gdzie uzyskał stopień kandydata św. teologii. W r. 1855 został wyświęcony na kapłana, pełnił różne funkcje duchowne: był wikariuszem w Sokołowie, w r. 1857 został profesorem w seminarium w Janowie, po roku wiceregensem, od r. 1861 regensem, od r. 1861 advocatus partium litigantium, asesorem w konsystorzu podlaskim. Po zniesieniu Diecezji Podlaskiej i złączeniu z lubelską pełnił obowiązki regensa seminarium, sędziego surogata konsystorza, egzaminatora prosynodalnego w Lublinie. W r. 1868 mianowany proboszczem w Stoczku Łukowskim, objął ten urząd w r. 1870. Biskup Wronowski powołał go znów na sędziego surogata. W r. 1885 został kanonikiem kapitulnym katedralnym, a po śmierci Wronowskiego administratorem diecezji w r. 1885, dnia 30.12.1889 r. prekonizowany na biskupa lubelskiego, a w maju 1890 r. konsekrowany w Petersburgu. Rządzi diecezją lubelską i jest administratorem Diecezji Podlaskiej. Dzielnie bronił praw Kościoła wobec wrogich zakusów zaborców. W miejscu swego urodzenia wystawił dużą, murowaną szkoł - Ś- Świętochowski Aleksander -W młodości uczęszczał do szkół w Siedlcach i Lublinie. Studia w Szkole Głównej i naUniwersytecie Warszawskim odbywał w latach 1866-1870 na wydziale filologiczno-historycznym. W 1874 wyjechał do Lipska, gdzie na tamtejszej uczelni uzyskał doktorat z filozofii (praca O powstaniu praw moralnych[1]. Powrócił do Warszawy, gdzie publikował artykuły w "Przeglądzie Tygodniowym". Współpracę z redakcją zakończył w 1878 jednocześnie rozpoczynając pracę w redakcji dziennika "Nowiny" (do 1881 roku[1]). Po odejściu z "Nowin" założył tygodnik "Prawda", który redagował do roku 1902 (cykl felietonówLiberum veto). W latach (1908-1912) wyd. miesięcznik "Kultura polska", następnie "Humanista polski", współpracował też z "Myślą Narodową". Oprócz artykułów społeczno-politycznych i krytycznoliterackich pisywał tam również felietony pod pseudonimem "Poseł Prawdy". Poza publicystyką uprawiał też twórczość dramaturgiczną i nowelistyczną. Prowadził także działalność społeczno-oświatową, za największe dzieło swojego życia w tej dziedzinie uważał powstanie jeszcze pod rozbiorami szkół rolniczych w Gołotczyźnie – szkoły gospodarstwa domowego dla dziewcząt wiejskich (1909 r.) założonej przez właścicielkę wsiAleksandrę Bąkowską i 3 lata później szkoły rolniczej dla chłopców o nazwie Bratne. Należał do czołowych ideologów i przywódców pozytywizmu warszawskiego. W latach (1906-1913) założył i kierował Towarzystwem Kultury Polskiej. Był gorącym rzecznikiem postępu, oświaty, kultury, walczył o równe prawa dla kobiet, Żydów, zwalczał konserwatyzm, wstecznictwo i klerykalizm. Od 1912 roku aż do śmierci mieszkał w Gołotczyźnie, gdzie związał się wspólną ideą i głębszym uczuciem osobistym z Aleksandrą Bąkowską. Zmarł 25 kwietnia 1938 roku w Gołotczyźnie. Pochowany na cmentarzu w Sońsku k. Ciechanowa. Jego syn Ryszard Świętochowski był działaczem politycznym. |